Batejada de 2008 : lo mot del director d’APRENE

Video de la Batajada 2008 al CIRDÒC :

Adieu-siatz a totes,

soi fièr de dobrir aquela 10ena batejada, al nom de l’Establiment d’Ensenhament Superior APRENE.

L’an que ven las Calandretas auràn trenta ans. Nasquèron gràcia a la volontat capuda e visionaria de la còla dels amics de Pau e de Jaumeta Arribaud.

Aqueles trenta ans, avèm caminat, rescontrat, bastit quicòm qu’es ara devengut un vertadièr movement pedagogic.

Me soveni d’un imatge qu’emplegàvem a la debuta: disiam que Calandreta aviá doas cambas : la lenga occitana, e una pedagogia activa.

Amb los que rescontrèrem long del camin, se sèm trachat qu’èra un bocin mai complicat qu’aquò, e qu’aqueste imatge èra pas lo melhor

Lo professor Joan Petit nos dobriguèt los uèlhs sul fach que çò que fasiam èra d’immersion, e qu’èra una vertadièra revolucion, nos ajudèt a laurar aquela règa, a trabalhar aquela consciéncia, e a sonhar e melhorar las nòstras practicas dins aqueste sens.

Ara me sembla que l’imatge de las doas cambas ten pas mai: la transmission de la lenga e lo biais d’o far son entremesclats dins cada cellula d’aqueste organisme viu qu’es Calandreta, es aquò, e mai la volontat de s’associar amb los parents per far escòla, que farga Calandreta.

Ne profiechi per anonciar que pels trenta ans, avèm besonh de vos : nos cal de testimònis de parents, d’escolans, de regents, d’amics de Calandreta per publicar quicòm de mirgalhat, dobert, diferent per dire aquela polida aventura. Alara, anatz i e, cal escriure 4 linhas o 5 paginas, e las nos mandar, a APRENE, normalament abans lo 2 de genièr !

Ongan, doncas, 10 calandrins dintrèron en primièra annada de formacion a APRENE, an pas causit lo camin mai aisit!

Es lo paradòx que coneissèm plan, los regents de Calandreta : quasi totes, an pas agut ni la lenga occitana, encara mens l’immersion dins sa joinessa, an pas rescontrat dins son escolaritat las tecnicas Freinet, encara mens la Pedagogia Institucionala. Vau raubar aquí son exemple al Felip Hammel : es coma se demandavèm a de mond que son estats abalits a la campanha, qu’an apres a trabalhar la tèrra, d’embarcar sul pic sus un batèu e d’anar pescar sens conéisser ni cossí se servir del fialat, ni cossí manobrar las vèlas.

Es una vertadièra escomesa, crudèla de còps, d’acceptar de se metre en movement, de començar per un pichon pas, e d’i anar. E saludi aquí lor coratge.

Mas metre en òbra tot aqueste biais de far pensat, experimentat dins las classas, dins nòstre organisme de formacion APRENE, aquò se fa pas tot sol.

Vòli saludar aquí lo Renat Laffitte, sa rigor, son estrambòrd, sa clartat e l’ajuda que nos pòrta per agusar los otisses de la Pedagogia Institucionala e balhar de sens a çò que fasèm. Educar, es pas un afar de grand discorses, s’agís pas de proclamar los dreits de l’enfant e del ciutadan, mas puslèu d’acceptar de dobtar, de se metre en camin per organizar una classa ont cadun es considerat e aculhit, e d’institucions per far grandir.

Del meteis biais, es pas en far levar los escolans quand dintra lo mèstre qu’impausam lo respècte, lo respècte, aquò se decreta pas, se merita, es un camin plan mai bartassièr, es fait d’exigéncia, de rigor per sonhar lo mitan, questionar de longa las tecnicas e lo biais e jamai baissar los braces.

Ne podriam parlar d’oras, mas cal dire ara un mot del pairin.

Trapi qu’avèm de ponches comuns amb el, o eles :

D’en primièr, pausa d’actes, dins la vida de cada jorn, a travèrs la creacion, mas tanben la consciencia politica. Calandreta, tanben: per de bon, per de bon, per de bon o anam faire...

Puèi an la nhaca, gausan desbartassar, cercar, e pas se contentar de çò jà traçat.

Pensi ieu que Mossu T es un Trobador de nòstre temps, un vertadièr, e disi pas aquò per passar de pomada, mas cresi que n’a la prigondor, l’èime

Acabarai amb tres mots, tres valors que nos venon dels trobadors :

Paratge : nocion que ven del nom « par », que nos remanda, nautres modèrnes, a la nocion d’ « egalitat » e aquí pars, a pas res a veire amb la naissença, mas puslèu amb la capacitat de se bolegar, e ne profiechi per mercejar los paissèls ajudaires e los paissèls que sabon çò qu’es de menar una formacion en polifonia e d’èsser amassa per la portar.

Prètz : vòl d’exigéncia, exigéncia que per nautres es un onor, que demandam als calandrins e qu’ensajam de s’aplicar a nautres, per i anar, per anar quèrre lo sens de las causas

Larguesa : podria far resson amb una capacitat a s’oblidar, se dobrir, e saber donar als autres. E me pòdi pas empachar de mercejar tota la còla del pòl de formacion que trabalha amb precaritat, mas amb gaug e larguesa.

Bona batejada !

P Baccou 16 12 2008